یک نامه

به آینده فکر کنیم


	امار دروغ رییس جمهور اسلامی ایران دیروز در کنفرانس خبری خود اعلام کرد: ما در كشورمان 100 هزار نفر معتاد خطرناك داريم و همين حدود نيز معتاد به ترياك هستند. احمدي‌نژاد تصريح كرد: حداكثر كساني كه در كشور معتاد هستند زير 600 هزار نفر است و افراد تزريقي نيز زير 5 هزار نفر هستند. برای آگاهی از مضحک بودن این آمار کافی است چند دقیقه در خبرها جستجو کنید. چندی پیش، ارگان سازمان ملی جوانان با انتشار آمار تکان دهنده ای از وضعيت اعتياد در ايران اعلام کرده بود: یک ميليون نفر از معتادان به مواد مخدر زير 19 سال سن دارند و سن اعتياد در کشور به 13 سال رسيده است.یا مدیر اجرایی انسیتو پارس اعلام کرده بود: بيش از ۳ ميليون معتاد به مواد مخدر وجود دارد که يا مبتلا به بیماری ايدز هستند و اگر نباشند همواره در معرض خطر ابتلا به اين بيماری قرار دارند. جالب اینجاست که آمار دروغ ارایه شده توسط احمدی نژاد با آمار ارایه شده از سوی بالاترین مرجع مسوول مواد مخدر در ایران یعنی ستاد مبارزه با مواد مخدر نیز در تضاد است.////// قسمت تاسف بار این آمار غلط این است که در حضور خبرنگاران و رسانه های مختلف بیان می شود و خبرنگارانی که بی شک از دروغ بودن این آمار مطلعند نه تنها در همان جلسه پرسش و پاسخ به وظیفه رسانه ای و حرفه ای خود عمل نمی کنند و پیگیر موضوع نمیشوند بلکه از صحبت درباره آن (حتی به صورت تلویحی) در خبرگزاریها و روزنامه های خود ابا دارند. و اما بخش فاجعه آمیز درباره آمار غلط این است که نه تنها در این مورد بلکه در موارد بسیار و مهم معیشتی و اجتماعی توسط بالاترین مقام اجرایی کشور ارایه می شود و هیچ گونه عکس العملی درباره آن در میان اینهمه مسوول و مدعی صورت نمیگیرد. منبع \|+\| نوشته شده توسط قلمدار در جمعه بیست و نهم شهریور 1387 \|


	دو غزل تازه از سیمین خانم بهبهانی صدرالدین الهی سیمین خانم بهبهانی دو غزل تازه‌اش را در ایام المپیک برایم فرستاد با یادداشت کوتاهی که در زیر می‌خوانید و در حقیقت شأن نزول غزلهاست. شاعر همیشه مهربان بعد از سلام و تعارفات، به این بنده می‌نویسد: دو غزل تازه تقدیم داشتم. باز هم مثل همۀ کارهای اخیرم شرح گرفتاری‌هاست که از همه مهمتر به دار کشیدن خلق‌الله بود. شوخی نیست که امسال نزدیک به چهل و چند نفر به دار آویخته شده‌اند. هیچ نمی‌دانیم گناهشان چه بوده و در کدام دادگاه محکوم شده‌اند و این در حالی است که برق نداریم (به‌اندازۀ کافی) و رودها و چشمه‌ها و تالاب‌ها پشت سر هم خشک می‌شوند. باقی بماند تا بعد. به کدام گناه...؟ زیر قدم‌های خشکِ‌تان دریا نمک‌زار می‌شود هر یاس، دندان دیو و دد هر یاسمن خار می‌شود در خانۀ روشن از امید ـ بام و در و روزنش سپید ـ روشن به تاریک می‌رسد روزن چو دیوار می‌شود هرجا سپیدار سبز بود شد زرد و پژمردگی فزود زین غم که روزی به هر گذر برپا ازو دار می‌شود دیدی که امواجِ زنده‌رود آورد سر بر زمین فرود جویای آبش اگر شوی خاکش پدیدار می‌شود ای صبح! یک دم نفس بکش ای تیره‌شب! پای پس بکش ای مرغِ افسرده! این قفس فردا چمن‌زار می‌شود == ای پاسداران محکمات! عقلم درین کار مانده مات چون شد که پاسخ به «ایّ‌ِ ذَ‌نْب...» ایجابِ کشتار می‌شود کاخ ستم استوار نیست دور شما پایدار نیست این کارِ پیرار و پار نیست ـ تاریخ تکرار می‌شود... 7 مرداد 87 I «بازیّ چرخ...» چه شد که خورشید تیره شد ز تیرگی‌های آهِ‌تان ستاره را چشم خیره شد ـ چه بوده آیا گناهِ‌تان؟ چه دست بر دارِتان کشید شکسته گردن چه‌گونه‌اید چرا تبرّا نمی‌کنید ز حکمِ بیدادگاهِ‌تان؟ چنین که این حلقۀ تناب فکندتان در چَم عذاب برون شد از کاسه چشمِ‌تان کبود شد روی ماهِ‌تان. قلم ز دستم برون کنید ـ ز بس که نقش ستم کشید سیاه شد کاغذ سپید چو روزگار سیاهِ‌تان! به‌خاک خفتید گُم‌تبار نشانِ‌تان نیست بر مزار کسی ندانست سمت و سو چه بود در رای و راهِ‌تان. شکست جام یقین من به سنگلاخ زمین من شده‌ست اکنون حضورِ شک به ردّ‌ِ تهمت گواهِ‌تان II کنون خطابی دگر کنم نفوس را با خبر کنم ازین حکایت که دستِ جور فکنده در قعرِ چاهِ‌تان: ایا بصیرانِ عقلِ کُلّ ـ گرفته دستوری از رُسُل ـ چه شد که بیداد می‌کند به تُرکتازی سپاهِ‌تان چو موج، مشتاق و توسنید که چنگ بر ساحل افکنید حذر! که خرسنگِ ساحلی کند به زخمی تباهِ‌تان زمانه بس بیضه بشکند میان دستارِ کِیدتان دگر چه باید زمانه را اگر نباید کلاهِ‌تان؟ 12 مرداد 87 منبع \|+\| نوشته شده توسط قلمدار در شنبه بیست و سوم شهریور 1387 \|